پوچ می بارید

                                                        به دستان تشنه آسمان

  قلب می سوزد تا مرزهای خاکستر

                                           و عشق اب می شود

                                                       قطره قطره

                                                                   تا ساحل های شور 

و ما می رویم به سوی عریانی انسانی

                                          که دیگر پیراهنی  برای دریدن ندارد

                                                                     سعید آبسالان